Bezoek ook deze websites:
http://lgbtqoosterpark.blogspot.com/
http://www.edenhotelgroup.com/nl/hotels/amsterdam/eden-amsterdam-manor-hotel.aspx?linkTarget=overview

Dhr. A. El Mesri, deskundige in multicultiralisatie

Imam Nourdin zal Polygamie verklaren vanuit de religie

Mw. Aisjah Kaskandar, Psychosociaal Werkende

Toegang GRATIS - Koffie, thee, staan klaar.

Voor meer informatie:  Telefoonnummer:  (020) 7525131 (06-47440672)
E. infoassadaaka@gmail.com W. http://vriendschapassadaaka.weblog.nl

Vrijwilligers

Welkom, dames en heren, aanwezigen,

Vanavond zijn wij bijeengekomen om de talrijke vrijwilligers door wie Assadaaka kan doen wat ze doet, in het zonnetje te zetten.

Ik ben Ahmed El Mesri, voorzitter en oprichter van de multiculturele vereniging Assadaaka.

Assadaaka betekent ‘de vriendschap’ en is een niet zomaar gekozen naam: het staat voor vriendschap tussen mensen, tussen verschillende culturen, tussen verschillende levensbeschouwingen en welke verschillen er nog meer zijn en slaat een brug tussen al deze verschillen. Dat er verschillen zijn is niet een onderwerp van discussie, maar deze verschillen moeten niet leiden tot conflicte. Assadaaka heeft in haar ruim twintigjarige bestaan laten zien dat dat ook in het geheel niet hoeft. De culturele rijkheid van de mens is onderkend, ook door de Verenigde Naties, en wordt gezien als een belangrijk deel van ons bestaan als mens. Wij ervaren deze verscheidenheid bij Assadaaka als een verrijking van ons bestaan.

Ik kwam als jonge man naar Nederland, inmiddels al veel jaren geleden, en was getroffen door de open en tolerante wereld. Ik heb de kennismaking met de Nederlandse cultuur als een verrijking ervaren in mijn leven en ik heb ingezien dat deze verrijking is gekomen door mijn kennismaking met andere culturen dan de cultuur waarin ik zelf opgegroeid ben. Deze ervaring wil ik delen met andere mensen en daarom heb ik deze multiculturele vereniging opgericht.

Het zal duidelijk zijn dat dit werk vraagt om mensen die het oppakken en daarmee komen wij op het onderwerp van deze avond: vrijwilligers, mensen die ook deel willen nemen aan andere culturen, kennis willen maken met andere werelden en anderen daarvan deelgenoot willen maken. Bevlogen mensen zijn het, mensen met een missie. Dat werk bij ons kan bestaan uit het helpen van scholieren met hun huiswerk, het geven van kookcursussen, het geven van computerlessen, het helpen bij inburgeren in de Nederlandse maatschappij, het laten participeren, het bevorderen van sociale cohesie. Al deze werkzaamheden, die zo belangrijk zijn voor een welbevinden in deze wereld, in dit land, in deze stad, zijn ondenkbaar zonder de talrijke geïnspireerde en tegelijk inspirerende mensen op wie Assadaaka al jarenlang een beroep kan doen en op wie Assadaaka al even zovele jaren trots is en voor wie zij dankbaar is.

Daarom is het niet meer dan reëel dat wij van tijd tot tijd een avond, een dagdeel, een dag organiseren waarop zij eens extra in het zonnetje gezet worden. De middelen van Assadaaka zijn weliswaar beperkt, maar binnen de grenzen die gesteld zijn, probeert zij te doen wat mogelijk is.

Ik zal niet al te lang in deze rede stilstaan bij onze afhankelijkheid van onze medewerkers; deze avond is bedoeld om hen in het zonnetje te zetten en om met hen te feesten, wat wij dan zo meteen ook gaan doen. Maar ondanks de feestelijkheid zijn we ook een beetje verdrietig, omdat één van onze medewerkers ons vanavond gaat verlaten. Het is een man die zich een aantal jaren bij ons ingezet heeft om anderen te helpen bij het verwerven van de Nederlandse taal, die soms zo bizarre en onlogische taal, waar je je als geboren spreker eigenlijk niet van bewust bent, maar waar je pas achterkomt als je anderen helpt bij het leren ervan. Soms is dat een frustrerende bezigheid – ik neem aan dat onze docent erover mee kan praten, wanneer hij bijvoorbeeld een lange uitleg gegeven heeft van een bepaald woord of begrip en daarna de vraag krijgt wat dat woord of begrip nou eigenlijk betekent. Ik denk dat dit een situatie is die al onze docenten wel kennen. Maar ondanks dergelijke dingen is het altijd leuk, leerzaam en vooral heel dankbaar werk. Want welke docent zal ooit de blik in iemands ogen kunnen vergeten, de gezichtsuitdrukking van een cursist, wanneer duidelijk is dat hij of zij opeens iets blijkt te begrijpen?

En daarmee is iemand dan weer een stapje verder geholpen, zowel in de beheersing van de Nederlandse taal als in het verwerven van een eigen plek in het nieuwe leven in de Nederlandse maatschappij, waarmee iemand het grote avontuur is aangegaan door naar dit land te komen en het oude leven achter zich te laten.

Nu ik al deze positieve dingen van het doceren van de Nederlandse taal naar voren gebracht heb en alle aanwezigen wel het idee gekregen zullen hebben dat dit wel één van de leukste vakken moet zijn die er bestaan, zal men zich ook afvragen waarom onze gewaardeerde docent hiermee ophoudt. Dat is, kan ik jullie verzekeren, niet omdat hij het niet leuk meer vindt. Hij heeft het al die tijd met veel inzet gedaan, hij heeft altijd zijn positieve energie op zijn cursisten – ik geef de voorkeur aan het woord ‘cursisten’ boven ‘leerlingen’; we hebben het ten slotte over volwassen mensen – weten over te brengen en heeft het altijd met veel plezier gedaan. Maar soms is het leven sterker dan de leer: op een gegeven moment kwam hij voor de keuze te staan om hier, in Amsterdam te blijven wonen, ver van kind en kleinkind, of dichter bij zijn zoon en schoondochter te gaan wonen die zich in het Friese Sneek gevestigd hebben. Na veel wikken en wegen hebben hij en zijn vrouw toch besloten om naar Friesland te gaan. Een begrijpelijke beslissing. Even begrijpelijk is het dat hij daarom ophoudt met het geven van Nederlandse les bij ons. Iedere woensdagavond vanuit Sneek naar Amsterdam komen om twee uur les te geven is een beetje veel van het goede.

Vandaag zou zijn laatste les geweest zijn, ware het niet dat wij besloten hebben om hem in het bijzonder vanavond in het zonnetje te zetten. Ik weet zeker dat zijn cursisten hem zullen gaan missen, maar ik kan hen verzekeren dat wij ons best zullen doen om een goede vervanging voor hem te vinden.

Ik vraag hem dan ook nu naar voren te komen:

Beste Frans,

Ik heb even het één en ander opgezocht over Sneek: een stad met bijna 35.000 inwoners. Wel even wat anders dan Amsterdam, met bijna 800.000 inwoners; maar wel een echte stad en, wat ik begrepen heb, een heel leuke stad, levendig, met, naast alle faciliteiten die een echte stad biedt, ook allerlei mogelijkheden tot vooral watersport. Friesland staat bekend om zijn vele meren en het Sneekermeer heet niet voor niets Sneekermeer. Ik vermoed dat het wel even wennen zal zijn. Friesland is tenslotte bijna buitenland: het heeft officieel een eigen taal en dat betekent dat je je nu zelf in zal moeten zetten om je een andere taal eigen te maken. We weten natuurlijk allemaal dat alle Friezen ook Nederlands op school leren, maar om jezelf echt thuis te gaan voelen, zal je toch ook Fries moeten gaan leren. Dat betekent dat je nu zelf in de schoolbanken plaats zult gaan nemen, maar je zult in de afgelopen jaren toch ook geleerd hebben hoe dat voelt. Het is immers onmogelijk om zelf voor de klas te staan en je niet in te kunnen leven in hoe het voelt om een leraar voor je te hebben.

Frans, we hebben je de afgelopen jaren leren kennen als een inspirerende docent die zijn cursisten altijd met veel respect behandeld heeft. Niet als de alwetende leraar, die met enig dédain op zijn leerlingen neerkijkt, om de simpele reden dat zij niet zoveel weten als hij, een houding die je, helaas, maar al te vaak bij mensen – en zeker niet alleen leraren – tegenkomt. Je hebt altijd geheel in de geest van Assadaaka les gegeven, in de geest, níet van gelijkheid, maar wél van gelijkwaardigheid, een veel belangrijker iets, omdat, zoals wij boven al gezegd hebben, mensen nu eenmaal niet gelijk zijn, maar in hun diversiteit wel gelijkwaardig. Met deze opvatting zullen wij, medewerkers van Assadaaka, je collega’s en je cursisten, je inzet zeker gaan missen.

Maar natuurlijk willen we je tevens feliciteren met deze belangrijke stap in jullie leven; we hopen dat jullie gauw zullen aarden in Friesland, maar je kind en kleinkind zullen zeker daarbij helpen.

Frans, we wensen je veel succes en geluk toe in je nieuwe bestaan en hierbij een klein aandenken aan ons, opdat je ons niet direct zult vergeten.

Toespraak Ahmed El Mesri over thema: Vrijwilligerswerk op woensdag 16 mei 2012

Amsterdam, 8 mei 2012
Geachte mevrouw Thesing,
De vereniging Assadaaka, stichting Onze Hoop en NOMA voelen zich aan de kant gezet door uw beslissing om per 1 juni 2012 de drie ruimtes die zij nu in de Ruma Khami ter beschikking hebben voor haar activiteiten, terug te brengen tot één. Hierdoor voelen niet alleen de buurtbewoners en de burgers zich door u i.c. het stadsdeel gedupeerd, maar voornamelijk de doelgroep van
de vereniging, haar vrijwilligers en stagiaires. Sinds het ontstaan van Assadaaka in 1991 zet de vereniging zich met 140 vrijwilligers in om zorg te bieden aan de meest kwetsbaren in de samenleving. Ook is er nog een groot aanbod aan vrijwilligers, aangemeld door Amsterdam Care, die in de rij staan om met de vereniging Assadaaka mee te kunnen werken aan de sociale cohesie binnen de gemeenschap.
Door deze a-sociale beslissing die u nu genomen heeft, waarvan de consequenties vooral de sociaal zwakkeren treffen, voelt de vereniging Assadaaka zich na 22 jaar gekrenkt. Als het aan u als wethouder ligt, houdt het sociale netwerk dat Assadaaka in al die jaren heeft opgebouwd, op te bestaan. Wij moeten onze ruimtes opgeven voor Civic en communities die rijk gesubsidieerd worden en die zichzelf nog moeten bewijzen, terwijl onze doelgroep, onze vrijwilligers en onze stagiaires vanwege uw beslissing in de kou komen te staan.

2 Wij voorzien in de nabije toekomst maatschappelijke problemen in het stadsdeel doordat wij, Assadaaka, Onze Hoop en NOMA, onze doelgroepen nauwelijks kunnen bedienen en dat baart ons grote zorgen. Naar onze mening, kan dat niet de bedoeling zijn van een beleid dat “civil society” heet. Met al haar activiteiten hebben Assadaaka, stichting Onze Hoop en NOMA, zich door de jaren heen een duidelijke plaats verworven binnen de diversiteit van de samenleving in Oost en daarbuiten. Waar andere hulpverlenende instanties de migranten, en zeker de migranten met een psychische of
lichamelijke beperking die vaak geïsoleerd leven, niet weten te bereiken, weet deze kwetsbare groep door de laagdrempeligheid de weg naar Assadaaka wel te vinden.
In 2001 heeft Assadaaka (het Arabische woord voor Vriendschap) de diversiteitsprijs uitgereikt gekregen van de gemeente Amsterdam. In 2007 ontving Ahmed El Mesri, voorzitter en oprichter van Assadaaka, een koninklijke onderscheiding voor zijn jarenlange inzet en werk bij Assadaaka. Een erkenning van zijn werk als onvermoeibare bruggenbouwer tussen groepen en mensen in Amsterdam en in de buurt. Daarnaast mocht Assadaaka nog verschillende andere prijzen in ontvangst nemen. Als gevolg van een ongeval zit Ahmed El Mesri zelf al meer dan 20 jaar in een rolstoel, waardoor hij als geen ander de problemen kent waar migranten met een beperking tegen aan lopen.
Uw beslissing van 26 april 2012 zal tot gevolg hebben dat de jarenlange inzet en het werk van Ahmed El Mesri teniet zal worden gedaan en dat de continuïteit van de door de vereniging Assadaaka gevoerde en zeer in trek zijnde activiteiten niet meer zal kunnen worden gehandhaafd.  Wat Assadaaka voor ogen staat en wat zij al jaren succesvol in praktijk brengt, is het samenbrengen van groepen en mensen binnen onze samenleving die wellicht niet vanzelfsprekend met elkaar in contact komen, hetzij door verschillen in achtergrond, verschillende manieren van leven of
door gezondheidssituaties.
Assadaaka voldoet aan alle criteria zoals opgesteld door het stadsdeel en bevordert de sociale cohesie en vriendschap tussen verschillende groepen en individuen en draagt bij tot de emancipatie en participatie van achtergestelde en zeer kwetsbare groepen en individuen in onze samenleving. Zij doet dat onder andere door:
- een ‘warme’ plek te bieden en een luisterend oor;
- voorlichting te geven over relevante maatschappelijke onderwerpen;
- de doelgroep te laten participeren aan de maatschappij door diverse activiteiten;
- de zelfredzaamheid te bevorderen;
- dóór te verwijzen naar de juiste instanties;
- een brugfunctie te bieden om mensen zelf op weg te helpen.

De activiteiten bestaan uit: de taalwinkel; laagdrempelige inloop waarbij advies kan worden gekregen over juridische, medische en algemene onderwerpen; een computerclub; sport, muziek, theater; voorlichting en gespreksgroepen. Deze activiteiten, vooral het geven van lessen in de Nederlandse taal, dit al sinds 1991, bevordert de integratie van personen van niet-Nederlandse afkomst. Een van de doelstellingen van Taalwinkel Assadaaka is de cursisten door te laten stromen naar het reguliere onderwijs. Mochten cursisten hiervoor niet in aanmerking komen, bijvoorbeeld door
gebrek aan scholing, dan biedt ook in dit geval Taalwinkel Assadaaka uitkomst. Ook ouders die problemen hebben met de Nederlandse taal, waardoor zij hun kinderen niet kunnen ondersteunen en deze vaak een achterstand hebben op school, worden geholpen. Assadaaka organiseert regelmatig bijeenkomsten voor buurtbewoners in Amsterdam Zeeburg-Oost die belangstelling hebben voor taalproblemen van ouders en kinderen en zich hiervoor nuttig willen maken.
Assadaaka biedt een laagdrempelige inloop om mensen te helpen die het Nederlands niet goed machtig zijn, zowel Nederlanders als migranten, en daardoor communicatie problemen hebben bij het zoeken naar reguliere hulpverlening. Tijdens deze inloop kunnen de mensen terecht bij deskundige vrijwilligers voor advies en begeleiding. Met alle activiteiten die Assadaaka onderneemt, worden wij jaarlijks 10.000 hulpzoekenden benaderd.
Wekelijks worden gespreksgroepen gehouden over politieke, sociale en persoonlijke onderwerpen. Na de inleiding is er gelegenheid tot het stellen van vragen en wisselen van gedachten over onderwerpen, zoals werk, wonen, onderwijs, belastingen, wetswijzigingen, recente ontwikkelingen in de maatschappij, etc. Deze thema-bijeenkomsten worden altijd druk bezocht. Al deze activiteiten vereisen gescheiden ruimtes die voldoende plaats kunnen bieden aan de deelnemers, maar vooral rekening houden met de mensen met zichtbare en/of onzichtbare beperkingen en de laagdrempeligheid van Assadaaka. Daarom kunnen wij het niet eens zijn met de door u aangeboden locaties. Wij beschouwen deze niet als een volwaardig alternatief.
De Meevaart is door zijn constructie niet geschikt, a) omdat het te open is; b) omdat onze vrouwelijke en kwetsbare cliënten zich er niet beschermd voelen. Timorplein 8 is geen optie. Bijvoorbeeld voor de taallessen zijn er lesgroepen van diverse niveaus, waarvoor in ieder geval 2 ruimtes nodig zijn. Zowel de coördinatoren als de deelnemers aan deze taallessen zijn niet gebaat bij versnippering van het aanbod door uiteen liggende locaties. Bovendien hebben wij een aparte ruimte nodig waar wij de cliënten professioneel en discreet kunnen begeleiden.
Ook de aangeboden ruimte in het Flevohuis, dat na de zomer in 2013 beschikbaar zal worden gesteld, voldoet in de ogen van de vereniging niet, omdat de plek een deprimerend effect heeft op onze cliënten met een migranten achtergrond die zowel lichamelijke en psychische aandoeningen hebben. Bovenal ligt deze ruimte aan de rand van het stadsdeel, afgelegen, die ervaren wordt als onveilig, vooral in de avonduren.
Civic en communities zullen de effectiviteit en het bereiken van mensen zoals Assadaaka dat doet, niet waar kunnen maken. Door de inzet en empathie heeft Assadaaka inmiddels het vertrouwen van de doelgroep. Bij Assadaaka rijst de vraag, op basis van welk inzicht en vooral ook op basis van welk onderzoek u besloten heeft tot deze beslissing. Tijdens overleg tussen Assadaaka en de Makassarplein Community is gebleken dat wij niet tot overeenstemming konden komen wat betreft het gebruik van de ruimte in de Ruma Khami. Daarom was ook het indienen van een gezamenlijk voorstel niet mogelijk. De niet-inhoudelijke maar vooral beheersmatige benadering van het ruimteprobleem in Oost met betrekking tot welzijn en zorg sluit een groot deel van de reguliere bewoners buiten de maatschappij. En dat alles om een sanering door te kunnen voeren, die ten koste gaat van de belangrijke activiteiten van Assadaaka, Onze Hoop en NOMA.
Assadaaka had gehoopt dat u als deskundige en verantwoordelijk wethouder met een permanente en structurele oplossing zou komen, zodat dit dossier na jaren eindelijk gesloten kan worden. Helaas, de beslissing is bindend, maar u heeft daarmee het probleem niet opgelost.

Hoogachtend,
Mede namens stichting Onze Hoop en NOMA,
Ahmed El Mesri
voorzitter Assadaaka

Kraakgroep Oost heeft beelden op internet gezet van krakers in een woning die heel goed het gekraakte pand zou kunnen zijn. ‘De krakers zijn aan de achterkant door de tuinen ontsnapt. Meerdere buurtbewoners hebben dat gezien.’

Een woordvoerder van de politie ontkent dit.
bron: het Parool

Sahra Elmi

Thema-avond: Bestrijden van eenzaamheid en armoede

Welkom, dames en heren,

Ik ben Ahmed El Mesri, voorzitter en oprichter van Onze Hoop, de stichting die zich inzet voor de belangen van mensen met een beperking en in het bijzonder voor mensen van niet-Nederlandse oorsprong.
Vanavond vragen we opnieuw aandacht voor de thema’s van armoede, handicap en werkloosheid. Het lijkt zo op het eerste gezicht alsof de drie dingen los van elkaar staan, maar dat is niet helemaal waar. Natuurlijk kan je werkeloos zijn zonder dat je een handicap heb ook staat werkloosheid niet direct in contact met armoede: als je lang gewerkt hebt en altijd een goed inkomen gehad hebt, dan krijg je in eerste instantie nog een behoorlijke ww-uitkering.

Maar in veel gevallen gaan deze drie dingen ook nauw samen: als je gehandicapt raakt en je werk niet meer kunt vervullen, dan zal je je werk op moeten geven en dan word je afhankelijk van een uitkering. Natuurlijk kan je kijken voor een baan die je met je handicap nog wel uit kunt oefenen, maar de praktijk leert keer op keer opnieuw dat de wereld van werkend Nederland over het algemeen niet zit te wachten op mensen met een beperking.

En de uitkering die je krijgt, is altijd minder dan wat je verdiende met je oude baan. Veel mensen leven naar hun salaris: ze komen in een huis terecht dat afgestemd is op dat salaris, ze hebben een leefwijze die afgestemd is op hun salaris. Als je goed verdient, dan wil je er ook van genieten. Maar als dat wegvalt, dan moet je hele levenswijze op de schop. In combinatie met de handicap die natuurlijk ook al maakt dat je opnieuw moet beginnen, een nieuw leven moet opbouwen.
Ik ken gevallen waarbij mensen door praktisch iedereen in hun omgeving in de steek gelaten zijn, tot aan hun familie toe, omdat ze niet met de handicap van hun vriend, kennis, familielid konden leven. En dan slaat ook nog eens de eenzaamheid toe in een periode waarin mensen juist zoveel steun nodig hebben. Allemaal ingrediënten die maken dat een beperking heel wat meer is dan alleen die beperking.

Met alle bezuinigingen waarmee wij geconfronteerd worden, lijkt het erop dat de financiële situatie van veel mensen die door hun beperking afhankelijk geworden zijn van een uitkering, hetzij bijstand, hetzij ww, hetzij wao en andere uitkeringen die er zijn, er zeker niet beter op wordt, maar eerder slechter.
In de zorgverzekering hebben wij de kosten de afgelopen jaren alleen maar omhoog zien gaan en de vergoedingen alleen maar omlaag en extra kosten die mensen met een beperking vaak moeten maken, vallen weliswaar vaak onder speciale regelingen, maar de potjes van de regelingen dreigen steeds leger te worden en zo is het gevaar groot dat er steeds meer mensen buiten de boot vallen. Buiten de boot vallen met een beperking is nog mooi uitgedrukt: het is beter uitgedrukt om te zeggen dat je buiten allerlei boten valt.

Ik strijd al jaren voor participatie en integratie. De afgelopen tijd heb ik en de talrijke vrijwilligers met wie ik samenwerk, gelukkig heel veel bereikt op dit gebied. Maar participatie moet voor alle groepen in de samenleving gelden, dus ook voor mensen met een beperking. Want deze groep is om bovengenoemde redenen kwetsbaar, heel kwetsbaar. De gang naar buiten wordt steeds moeilijker en als deze mensen niet goed ondersteund en begeleid worden, dan komt er weer een tijd waarin mensen met een beperking niet meer deelnemen, niet meer kúnnen deelnemen, aan de maatschappij.

Daarom hebben wij vanavond deze bijeenkomst georganiseerd. Het is niet de eerste keer dat wij aandacht besteden aan deze onderwerpen, en het zal ook zeker niet de laatste keer zijn. Dat is omdat zij onze blijvende zorg verdienen en nodig hebben, omdat ook voor de gezonde mens – maar ja, wat is gezond? – het belangrijk is om stil te staan bij de obstakels – en dan bedoel ik niet alleen de financiële obstakels en de sociale obstakels waar veel mensen die een beperking hebben, worden geconfronteerd, maar ook de zichtbare obstakels op de openbare weg, het openbaar vervoer, winkelbezoek, bibliotheekbezoek en dergelijke en ik kan er over meepraten hoeveel dat er zijn.

Omdat met de vergrijzing het aantal mensen met een beperking alleen maar toe zal nemen en wij nu met oplossingen moeten komen. We kunnen die oplossingen niet laten wachten tot de problemen zich aandienen: de problemen dienen zich al aan.
Velen hebben de mond vol van een ‘pro-actieve instelling’. Het is tijd om die pro-actieve instelling te hebben ten aanzien van het beleid voor mensen met een beperking.
Maar we maken er niet alleen een serieuze avond van, hoe belangrijk het ook is om deze situatie goed in kaart te brengen. We gaan ervaringen met elkaar delen, maar daarna gaan we ook lekker eten en drinken.
Ik wens u allen dan ook een leerzame en gezellige avond toe.

Dank u wel.

Toespraak Ahmed El Mesri op 10 mei 2012

Stichting Onze Hoop, Plantage Middenlaan 14-1, 1018 DD Amsterdam, T. 020-7525131,
M. 06-47440672, E. info.onzehoop@gmail.com, W. http://www.comiteonzehoop.web-log.nl

Volgens Asscher (PvdA) moet de gemeente goedkoper gaan werken. ‘Alleen dan kunnen we op lange termijn financieel gezond blijven. We richten ons er vooral op een gestroomlijndere organisatie te worden. De Amsterdammers hebben al genoeg te stellen met de economie.’

Amsterdam zat al middenin de grootste bezuinigingsoperatie uit zijn geschiedenis: tot 2014 moest 208 miljoen euro worden bespaard. De extra bezuinigingen zijn nodig omdat de gemeente kortingen op gelden van het rijk verwacht. Ook is er in het algemeen steeds meer onzekerheid over de economie en de financiën. Asscher verwees vanmorgen naar de situatie in Griekenland.

De gemeente wil een deel van de besparingen realiseren door voorzieningen te schrappen die elkaar bij de gemeente en de stadsdelen overlappen. Dit levert 30 miljoen euro op. Van der Burg noemde als voorbeeld hierbij het huisvestingsbeleid voor onderwijs.
bron: het Parool

‘Hardhandig ingrijpen’
Op videobeelden die een omstander maakte, is te zien dat de politie zondagavond nogal hardhandig ingreep. Zo lijkt een agent herhaaldelijk op een groep krakers in te slaan met een wapenstok.

Opheldering
SP-fractievoorzitter Laurens Ivens kondigde maandagmiddag na het zien van de beelden aan, burgemeester Eberhard van der Laan om opheldering te vragen. ‘De politie gebruikt fors geweld tegen een groep mensen die ogenschijnlijk niets doet. Ook wil ik van de burgemeester horen wat dit nou precies voor actie was. Gaat het om een ontruiming, die vooraf aangekondigd had moeten worden, of proberen de agenten een kraak te voorkomen?’
bron: het Parool

De krakers hadden zich al snel toegang verschaft en het huis bewoonbaar gemaakt.

Na een half uur kwam de eerste politiebus voorrijden. Nadat een hoger geplaatste agent arriveerde kwam er een gesprek op gang. De krakers konden aantonen dat de etage al ruim 2 jaar leeg stond.

Dit bleek voor de agent geen probleem en hij sommeerde de krakers hem door te laten. De krakers die ingehaakt rond de voordeur stonden lieten dit niet toe waarop de agent de opdracht gaf om de mensen weg te halen. Dus werden grovere middelen toegepast. Twee honden werden op de krakers afgestuurd maar ook nu gaven de krakers geen krimp.  De agent gaf opdracht er op los te slaan en daar hadden de agenten geen moeite mee. Na dit geweld moesten de krakers wel toegeven waarop het pand werd ontruimd en de krakers gearresteerd.

SP-raadslid Gerard van de Molen, die door de krakers was gevraagd om bij het gesprek met de politie aanwezig te zijn werd door de politie met zachte maar dwingende hand weggezet. Woedend werd hij toen hij zag hoe er op de krakers werd ingeslagen.  “Eerst sturen ze honden op de mensen af en vervolgens slaan ze er op los. Ik zag dat sommige agenten zo enthousiast bezig waren dat ze door collega’s gekalmeerd werden.”

De SP vraagt zich af of dit nieuw beleid is van de gemeente of dat de politie hier op eigen houtje opereert. Feit is wel dat bij de vorige 3 kraakacties er ook direct ontruimd werd. Volgens de wettelijke bepalingen mocht de politie niet ontruimen en buitensporig geweld is natuurlijk ronduit verwerpelijk.

Daarnaast zal de gemeente in 2012 24 miljoen euro beparen door harde en pijnlijke ingrepen in het sociale en fysieke domein om risico’s van nieuwe bezuinigingen op te kunnen vangen.

De bezuiniging zal naar verwachting duizenden ambtenaren bij de stadsdelen hun baan kosten. Uit analyses blijkt wel dat veel ontslagen kunnen worden opgevangen door natuurlijk verloop. Daardoor zullen tot 2020 naar verwachting 4900 ambtenaren uit dienst treden.
bron: AT5

Op dit moment staat ongeveer 1,3 miljoen vierkante meter kantoorruimte leeg. Een groot deel daarvan staat in Zuidoost. De gemeente probeert al jaren eigenaars te bewegen hun kantoor om te bouwen tot een hotel of een appartementencomplex. Dit lukt maar op kleine schaal, vooral doordat investeerders huiverig zijn voor de hoge kosten en de risico’s, en hun panden liever leeg laten staan in de hoop dat er nog een keer een goed betalende huurder langs komt.

De kantoren die in Amsterdam op de markt komen, staan vooral in Amstel III (Zuidoost) en rond Sloterdijk, niet direct de populairste gebieden van de stad om te wonen. Toch denkt Mulder dat er wel degelijk vraag naar is. ‘Tegen die prijzen? Zeker. Je boort een heel nieuwe markt aan: gezinnen die meer ruimte willen, maar geen geld hebben om een groot appartement te kopen, maar bijvoorbeeld ook starters die zelf willen bepalen hoe hun huis eruit gaat zien.’
bron: het Parool

De studenten meenden dat de waarde van het gebouw na aankoop van De Alliantie met een half miljoen euro gestegen zou zijn. Ook zou het pand langdurig hebben leeggestaan. De krakers vonden dat het gebouw een sociale functie moest behouden en wilden met de kraak een statement maken tegen De Alliantie.

Van deze lezing klopte volgens De Alliantie echter weinig. Stichting Impuls zat volgens de woningbouwvereninging tot half maart in het pand. Van langdurige leegstand was dus geen sprake. Ook is de waarde van het gebouw volgens de woningbouwvereniging niet gestegen. De bestemming van het pand is ook al bekend: er komt een opslagruimte.
bron: AT5